فصل بهار ،

ز آنسوی این حصار ،

مستانه سر کشید گلی سرخ

در کوچه عطر عشق پراکند

من هم

خموش و خسته

بر او بستم

نذر نگاه تشنه ی عمر تباه را

اکنون دریغ

باد خزان تاب میدهد

در کوچه های خاطره

گلهای آه را

بنگر که چه سان باغ غم انگیز شده است

بیهوده مدار چشم سبزی ز درخت

پائیز رسیده است پائیز شده است

چون به دریای تو ویران تو من

از خواب خزان تا بدرآئی چو بهار

آلاله ی داغدار ایران تو من

از خاطره ی باغ پرستو پر زد

آن گل که برآورد بهار از دل سنگ

افسوس که خونخنده به خاکستر زد

تا باغ جهان زرد و زمان افسرده ست

تا باز به جوی تشنه باز آید آب

صد درد و دریغ و داد ، ماهی مرده ست

چون ساز خوش آوائی یادآور دوست

بنگر چه شدم ز دست ایام فراق

چون برگ خزانسوخته ، خاکستر دوست

نی برگ گلی که نیش خاری نشدیم

خاکستر خاموش یکی هیمه ی خشک

افشانده به خاکپاری یاری نشدیم

در این شب تاریک ، چراغم کردی

در گوشه ی این سرای ویران ، ای عشق

ای عشق کا عاقبت سراغم کردی

بوسه ی صاعقه بر خرمن ما خوش بادا

روزی از خاک کشم نعره ای از شیدائی

که نسیمی ز تو بر مدفن ما خوش بادا

موی تو ترانه ای پریشان بادا

ای عشق که با نام تو افروخته ام

نام تو بلند بام ایران بادا